Liefde zonder woorden en afscheid nemen van je paard: ons verhaal

Na het verlies van ons eerste eigen paard, Stijn, waren Max en ik in 2022 op zoek naar een nieuw paard. Het was een zoektocht met ups en downs. Telkens opnieuw reden we heel Nederland door. Dit gaat ’m worden… nee, toch niet. Het was een rollercoaster van emoties. Blijdschap, verdriet, boosheid, frustratie, angst… alles kwam aan bod.

Jasmine

Na negen maanden (toen we het eigenlijk al hadden opgegeven) kwam Jasmine voorbij. Een knappe en lieve, bijna zwarte, negenjarige merrie. Toen we haar in februari 2023 ontmoetten, was ze net geschoren. In haar vacht zat een schimmeltje. Er was al een maand niets met haar gedaan, omdat haar eigenaresse van een ander paard was gevallen en niet kon rijden. Kortom: ze zag er niet op haar knapst uit.

Op de poetsplaats viel meteen op dat Jasmine rustig en kalm was. Ze had een fijne, rustige energie, ondanks dat er al een tijd niets met haar gedaan was. Onder het zadel gaf ze me een heel vertrouwd gevoel en ik werd ontzettend blij van haar.

Het gevoel dat we het samen deden was er vanaf het allereerste begin.

We zaten net terug in de auto toen ik tegen Max zei: “Jasmine is het juiste paard voor mij. Deze wil ik. Dit wordt mijn nieuwe vriendinnetje.” Ik was blij, opgelucht en verdrietig tegelijk. Eindelijk, het was gelukt.

Op 9 maart 2023 werd Jasmine officieel van ons. Vanaf het allereerste moment was het goed. Het klopte. Wij hoorden bij elkaar.

Elke keer als ik aan kwam lopen, keek je me aan met een blij, nieuwsgierig en bijna verbaasd hoofd, alsof je wilde zeggen: “Yes, daar ben je weer! Wat gaan we doen vandaag?” Elke keer als ik je zag, maakte mijn hart een sprongetje. Jij hoort bij mij. Wat was je ongelooflijk knap. En wat voelde je dichtbij.

Het was voor mij alsof ik in de spiegel keek.

Het zijn deze ogenschijnlijk simpele gebaren die onze band zo bijzonder maakten. Daarin schuilde onze echte magie: liefde die ontstond omdat wij elkaars aanwezigheid waardeerden, zonder dat er iets bewezen hoefde te worden. De liefde tussen Jasmine en mij zat niet in woorden, maar in kleine momenten en gebaren.

Als we samen buiten wandelden en er dingen anders waren op het terrein, liet ik je zien dat het niet spannend was. Dat we samen overal langs konden. Soms liep ik aan de andere kant, zodat jij kon voelen dat het oké was. Je volgde me overal. Dat gaf me zo’n fijn gevoel.

Samen buiten rijden deden we een aantal keer, altijd gezellig met anderen.

Een keer gingen we naar het water, met een groepje. Ik vond het wat druk en jij ging er niet in, wat ik ook probeerde. Toen er een aantal paarden uit het water kwamen, gingen wij. Jij voelde mijn twijfel. En toen die weg was, konden we gaan.

Onze trouwdag

Op 25 mei 2025 gingen Max en ik trouwen. Mijn droom om op jouw rug, lieve Jasmine, binnen te mogen komen, werd steeds duidelijker.
Dat was de bedoeling.

Wij samen. Jij prachtig, glanzend, ingevlochten met witte bloemetjes. Ik in mijn droomjurk. Mijn moeder die me zou weggeven, lopend naast ons. We oefenden een aantal keren.

Twee maanden voor de bruiloft wist ik welke muziek het zou worden. Samen luisterden en oefenden we op ons liedje.

Vier weken voor de bruiloft kreeg je een bult aan de onderkant van je kaak. Ik wist direct dat je een ontstoken kies had. Die moest er zo snel mogelijk uit. Met hulp van Marieke konden we snel terecht. Kies eruit, herstellen. Super dankbaar.

Het oefenen ging lastig, omdat je er last van had. In de week voor de bruiloft lukte het: samen één keer ontspannen en rustig rijden. Het gevoel was terug. Wij waren terug. Het vertrouwen groeide.

Onze dag was aangebroken. Je zag er prachtig uit. Wij zagen er prachtig uit. Zoveel vertrouwen samen. Voor de eerste keer met mijn trouwjurk op jouw rug. Geen stap verkeerd.

Max mocht eerst zijn entree maken met Fedde. Daarna waren wij. Ons liedje ging aan. Het was magisch, samen door die deuren. Mijn mama en Suus naast ons.

Je deed het fantastisch. Zo lief. Het knapste paard van de hele wereld. Jij, lieve schat. Wat een onvergetelijk moment.

De maanden daarna

De maanden na de bruiloft kostte het je moeite om weer fit te worden. Bloedarmoede, dikke klieren en een hoefzweer. Samen werken aan herstel. Veel knuffelen, wandelen en genieten. Tussendoor heerlijk gereden. Er kwam steeds meer ontspanning.

Na de hoefzweer was er iets anders. Je zat niet goed in je vel. Je was altijd al aanhankelijk, maar nu leek het net een beetje meer.

Afscheid

Helaas hoort bij liefde en verbinding ook afscheid nemen… En dit afscheid kwam veel te vroeg.

Op 26 november brachten we je weg voor een CT-scan, om te kijken wat er aan de hand was. Na meerdere dikke knuffels namen we afscheid. De dag erna werd ik om 11.00 uur gebeld: alles was super gegaan, je stond lekker in je stal te eten.

Om 14.30 uur belde ik of je fit genoeg was om je rond 15.15 uur op te halen. “Ja hoor, ik denk het wel,” zei die mevrouw. “Net stond ze lekker te eten. Ik ga even kijken en bel je zo terug.”

Om 15.00 uur ging de telefoon. De dierenarts. Met verschrikkelijk slecht nieuws. Lieve schat, je was in je box gevallen of uit balans geraakt en had je been gebroken. Mijn maag draaide om. Ik werd misselijk.

Verdoofd zijn we zo snel mogelijk naar je toegekomen. Daar stond je, met je voetje naast je been. Zwetend, met grote neusgaten. Oh lieve, lieve schat… wat verschrikkelijk om je zo te zien. En om zo afscheid van je te moeten nemen. Mijn grootste en liefste vriendin. Het kon niet anders.

Toen je ging liggen, ben ik bij je komen zitten. Pratend. Bij je hoofd. Mijn handen over je zachte vacht. Ik voelde in mijn lijf dat je niet wilde opgeven. De adrenaline was hoog. Het lukte om tegen je te blijven praten. Ga maar, lieverd. Het is oké. Het kan niet anders. Het is goed zo. Dank je wel voor alles wat je me hebt gegeven.

Je lag rustig, maar was er nog niet klaar voor om los te laten. Je tilde je hoofd weer op. Oh lieffie, het is oké. Het kan niet anders. Ga maar… Je legde je hoofd weer neer. Er kwam rust. Ik raakte je overal aan, gaf je kusjes en ben tegen je aan gaan liggen. Je lag er rustig bij. Alsof je kleiner leek dan je was.

Dit was niet de bedoeling… We hadden zoveel vragen. Zoveel verdriet. Het afscheid was zo onverwacht en ging zo snel. Het was niet bij te houden. Ik voelde dat ik wilde schreeuwen. Zo oneerlijk. Zoveel pijn heb ik zelden gevoeld.

Rouw

Twee dagen later voelde ik de wens om in je lege stal te gaan zitten. Samen hebben we daar gezeten. De muziek stond zacht, er brandde een kaars en er lag een lieve tekening. We zetten je foto neer en een roos erbij. Het was fijn om daar te zijn. Een soort van bij je. Dichtbij.

We hebben op je geproost. Herinneringen opgehaald. Gehuild, gelachen en stil geweest.

Morgen is het drie weken geleden. Het verdriet komt in golven. Emoties wisselen elkaar af. Het is fijn om samen even weg te zijn. Het verdriet mag er zijn.

Schrijven helpt om het er te laten zijn. Vorige week keek ik zoveel filmpjes en foto’s van ons samen terug. Wat hebben we mooie momenten gedeeld. De bruiloft was ons absolute hoogtepunt. Wat had ik zielsveel meer tijd met je willen krijgen, om nog meer onvergetelijke herinneringen te maken.

Rouw en verdriet komen in vele vormen: verdriet, boosheid, leegte, verwarring, schuld, opluchting en soms dankbaarheid. Vaak allemaal door elkaar, zonder waarschuwing vooraf. Soms luid en zichtbaar, soms stil en verborgen.

Er is geen juiste manier om te rouwen. Alleen jouw manier, in jouw tempo.

Soms kan het voelen alsof er een klein stukje van jezelf sterft. Het kost rust en tijd om los te laten… en weer op te staan.

De liefde en verbinding tussen mens en paard is een stille taal die we leren door te voelen in plaats van te spreken. Het is een dans van vertrouwen, eerlijkheid en wederzijds respect. Wie die verbinding eenmaal heeft ervaren, weet: een paard leert je niet alleen hoe je moet rijden, maar vooral hoe je mag zijn.

Geen rollen. Geen maskers. Geen verhalen. Het paard leidt ons niet, het herinnert ons. Aan zachtheid. Aan waarheid. Aan wie we werkelijk zijn, onder alle lagen van het leven.